Свет
Под супервулканот Кикаи во Јапонија повторно се акумулира магма по катастрофалната ерупција пред 7.300 години
Научни истражувања укажуваат дека под подводната вулканска калдера Кикаи, јужно од јапонскиот остров Кјушу, повторно се акумулира магма. Откритието е значајно за разбирањето на големите вулкански системи, но не претставува доказ дека наскоро ќе се случи нова ерупција. Пред околу 7.300 години, вулканот Кикаи бил место на една од најголемите ерупции во холоценот – геолошкиот период во кој живееме денес.
Огромни количества вулканска пепел и материјал биле исфрлени во атмосферата и околното море, а ерупцијата оставила голема вулканска депресија, позната како калдера.
Денес најголемиот дел од вулканскиот систем се наоѓа под морската површина.
Што откриле научниците?
Со геофизички истражувања на подземната структура, научниците идентификувале голем магматски резервоар под калдерата.
Податоците укажуваат дека вулканскиот систем не останал целосно неактивен по древната катастрофална ерупција. Напротив, во неговата внатрешност продолжиле процеси на акумулација и обновување на магмата.
Ова е особено важно бидејќи научниците сè уште немаат целосно објаснување колку време им е потребно на огромните вулкански системи повторно да создадат резерви од магма по голема ерупција.
Дали постои опасност од нова суперерупција?
Присуството на магма под вулканот не значи дека непосредно претстои ерупција.
За процена на вулканската опасност се следат повеќе показатели, меѓу кои земјотресната активност, деформациите на земјината кора, промените во вулканските гасови и движењето на магмата.
Самото откривање магматски резервоар не е доволно за да се предвиди кога, или дали, ќе се случи нова голема ерупција.
Зошто откритието е важно?
Големите вулкански ерупции можат да исфрлат огромни количества пепел и гасови во атмосферата, да го нарушат воздушниот сообраќај и, во зависност од количеството сулфурни гасови што ќе стигнат до стратосферата, привремено да влијаат врз глобалната клима.
Истражувањето на Кикаи им помага на научниците подобро да разберат како се обновуваат магматските системи по исклучително големи ерупции и кои процеси треба да се следат за навремено препознавање на можни опасности.
Откритието потсетува дека вулканите не мора да еруптираат за во нивната внатрешност да се одвиваат значајни геолошки процеси, а научното следење е клучно за разбирањето на тие промени.
