Голем дел од светските океани постепено стануваат помалку проѕирни, што значи дека светлината сè потешко продира во нивните подлабоки слоеви. Овој феномен, кој научниците го следат во последните години, веќе влијае врз морските екосистеми и начинот на кој функционира животот под површината. Истражувањата покажуваат дека околу една петтина од океаните бележат вакви промени. Причините се различни – од зголемено внесување на органски материи преку реките, до интензивен раст на фитопланктонот, но и пошироки климатски промени кои ја менуваат структурата и циркулацијата на водата. Потемнувањето директно го засега синџирот на исхрана. Фитопланктонот, како основа на морскиот живот, зависи од светлината, а неговите промени влијаат и врз зоопланктонот и рибите. Кога светлината не допира доволно длабоко, се намалува просторот во кој организмите можат да се хранат и да се размножуваат. Овој процес има и пошироки последици. Промените во движењето на организмите и нивната распределба може да влијаат врз рибарството, но и врз јаглеродниот циклус, односно способноста на океаните да „апсорбираат“ јаглерод од атмосферата. Во крајбрежните области, подобро управување со земјиштето и намалување на загадувањето може да помогнат во ублажување на ефектите. Сепак, на отворено море ситуацијата е посложена и тесно поврзана со глобалните климатски промени. И покрај загриженоста, научниците истакнуваат дека океаните имаат способност за обновување, особено кога се заштитени и правилно управувани. Токму затоа, зачувувањето на морските екосистеми се смета за клучно за одржување на рамнотежата на планетата.
